Mandi Koçi

Mandi Koçi (gjithashtu i njohur edhe me pseudonimin Mak) lindi në Voskopojë të Korçës më 17 janar 1912 në një familje zanatçinjsh.

Më 1936 hap në Korçë të parën studio fotografike me korent. Fotografoi demostratën e bukës dhe xhandarët e Zogut, pushtimin fashist në Korçë. Më 1942 atashohet pranë Brigadës I partizane si dhe fotograf i shtabit. Mandi Koçi, për veprimtarinë e tij të shquar antifashiste, u internua në Porto Romano, së bashku me Pëllumb Dishnicën, Todi Maliqin, Mit’hat Frashërin, Zai Fundon, Manol Konomin, Stefo Grabockën, Safet Butkën, Mina Uçin, Reshit Collakun, Sadik Bekteshin, Qazim Kapisyzin, Spiro Shalësin.

Gjatë viteve 1945-1947 studion kameren e filmit në studion e Zvezda film në Beograd dhe si rezultate i kesaj ne vitin 1947 xhiron filmat e pare dokumentar në Shqiperi: Vizita e shokut Enver HOxha në Shqipërinë e mesme dhe të jugut.

Në 1947 hap ekspozitën e parë fotografike në Moskë. Me Mandi Koçin fillon në Shqipëri profesioni i operatorit kinematografike. Në 1952 Maku mbaron një kurs për kino-operator dhe punoi në Kinostudion “Shqipëria e Re”.

Ai punoi thuajse të gjithë dokumentarët artistikë dhe kronikalë shqiptarë, në bashkëpunim me regjisorin e talentuar sovjetik, Ilia Kopalin. Gruaja e tij, Roza Koçi, ishte bashkautorë e të parit fjalor shqip-rusisht.

Më pas me prishjen e marëdhënive me Bashkimit Sovjetik burgoset për 20 vjet pasi ishte martuar me grua ruse.

Lirohet në fillim të viteve ‘80. Pas burgut, në moshë 70 vjet, i vetmuar përfundon në azilin e pleqve në Tiranë, ku mbylli dhe jetën.