Muhammedi

thumb|150px|Muhammed, në shkrimin [[Gjuha arabe|arab.]]

left|40px Muammedi (arab: محمد‎ ) (Emri i plotë:Abu al-Qasim Muhammad Ibn Abd Allah Ibn Abd al-Muttalib Ibn Hashim) (njihet edhe si Ahmed dhe Mustafa) është i dërguar i fundit nga tëgjith të dërguarit e Zotit (Allahut). Lind në Mekke, ditën e Hënë të REBIUL EVELIT, 20 Prill 571 nga babai Abdullahu dhe nëna Emineja. Muhammedi s.a.v.s vdiq më 8 Qershor të vitit 632 në Medina.

Emri
Emri i plotë të dërguarit të fundit sipas Islamit është Abu al-Qasim Muhammad Ibn Abd Allah Ibn Abd al-Muttalib Ibn Hashim, kurse emri i shkurt paraqitet në forma të ndryshme varësisht nga kulturat e grupeve të ndryshme shoqërore edhe atë mund të e hasim si : Muhammed (arabisht: محمد,) pastaj Muhamed, Muhammad, Mohammad, Mohamet, Mahomet.

Muhammed (rreth 570-632), gjithashtu thirret “Mohammed”, profet i islamit dhe i uniformuar për Arabinë. E para e pesë shtyllave të islamit, me Shahadetin, konsiston me çiltërsi deklarimin e besimit:

“S’ka tjetër Zot përpos Allahut dhe Muhammedi është i dërguar i Tij”.

Myslimanët besojnë që Muhammedi është profeti i fundit dërguar njerëzimit, “vula e profetëve”, një njeri analfabet megjithatë shpërndan mrekullinë e Kur’anit. Muhammedi ishte autokton i Mekkes, një prej qyteteve të vogla të Arabisë, dhe anëtar i Kurejshit, fis që dominonte në atë kohë në Mekka. Ai mbeti bonjak që në moshë të re dhe i ngjizur nga xhaxhai i tij Abu Talib. Ai u martua me vejushen Khadija, dhe ndërkohë menaxhonte biznesin e karavanëve. Thuhet që i është shfaqur Muhammedit engjëlli Gabriel jashta shpellës në Mekka dhe atij i është komanduar “Lexo”! tri herë. Në çdo kohë Muhammedi thoshte s’di të lexoj (shiko në Kur’an 96:1-5). Kjo ndodhi përreth 610 A.D, dhe në periudhën derisa vdiq në 632 A.D. në të cilën ai pranoi shpallje prej Allahut. Muhammedi këto ua ka treguar ithtarëve të vet dhe angazhimet e shumta t’i kenë në kujtesë, disa u bën dobësues pra.

Muhammedi dhe ndjekësit e tij u tërhoqën nga Mekka për Medine në 622 A.D. pas persekutimit të ashpër nga kundërshtarët e tij laikë. Kjo mbyllje në vetvete – është përdorur fillimisht në datën e epokës së Myslimanëve, Annus Hegirae (i shkurtuar A.H.). Muhammedi kthehet i triumfuar në Mekke më 629 dhe njësia e veprimit të fiseve myslimane Arabe. Brenda 20 vjetësh Muhammedi vdes, myslimanët qw pasojnw besimin e Muhammedit dëshironin të pushtonin një pjesë të largët nga Lindja e mesme dhe Afrika e veriut.

Në krahasim me Kur’anin, shumë informacione për jetën e Muhammedit është transmetuar edhe në hadith, ose “tradita e Profetit”. Muhammedi për çdo ditë nga zakonet personale reagonte nga pyetjet, dhe nga veprimet e ndodhive që ishin përsëritur nga ithtarët e tij dhe eventualisht që ishin regjistruar gjetkë.

Përshkrimi i pamjes fizike
Tëgjitha pikturimet që janë bërë gjer më tani që bëhen dhe ndodhë të bëhen mbi vizualitetin e Muhammedit a.s. janë jo legjitime, të pa baza dhe të pa pranueshme nga istituti islam si dhe nga muslimanët.

Sa i përket pamjes fizike të Muhammedit a.s. (duke e ditur se fotoja dhe mjetet tjera në atë kohë nuk kan ekzistuar) nuk ka asnjë pikturë të pikturuar nga koha e tijë, gjithashtu nuk as edhe që është tentuar të bëhet një figurativitet i tillë sepse më bazike dhe argumentuese është rregulla islame mbi pikturimin, dmth ndalimi (bërja haram) i pikturimit të portretit.

Përkundër kësaj, në transmetimet e sjella nga shokët e tijë kemi përshkrim të pamjes fizike të tijë, mënyrën e veshjes, sjelljes ndja vetvetes, mbajtja e flokëve etj që na bëhet neve si shembull se si, në disa raste, duhet të jemi, e në disa rase, mund (është e lejuar) të jemi (vishemi).

Jeta Para Shpalljes
Muhammedi u lind në Mekke, ditën e Hënë 12 REBIUL EVvEL, 20 Prill 571 në familjen El Hashim të fisit Kurejsh. Babai i tij kishte vdekur para lindjes së tij, kështu që ai kishte mbetur vetëm me nënën dhe gjyshin. Sipas traditës së asaj kohe nënat të cilat kan patur qumësht (qumësht nëne) kan marrë fëmijë nga nënat të cilat nuk kan patur qumësht për t'i ushqyer, kështu që dhe ai ka jetuar në një familje në shkretëtirë.

Në moshën gjashtë vjeçare i vdes e ëma, kurse dy vite më vonë i vdes dhe i gjyshi kështu që pas kësaj mbetet nën përkujdesjen e xhaxhait Abu Talibit.

Gjatë jetës së tijë para Islame Muhammedi ka punuar si tregtar me xhaxhain e tij. Një kohë ka punuar dhe në bashkëpunim me të pasurën e Mekkes Hadixhen (duke përdorur pasurinë e saj për investim në tregëtim). Sinqeriteti dhe drejtësia që e zbatonte Muhammedi në tregëti ia tërheq vemendjen Hadhixhes, që është arsye pse ajo më vonë e shpreh dëshirën për martesë e cila zgjat 21 vjet.

Gjat kesaj kohe gjer në vitin 610 ai njihej dhe respektoj nga të gjithë për ndershmërine dhe sinqeritetin e tijë kështu që tëgjith e njihnin si I sinqerti.

Jeta Pas Shpalljes
Në vitin 610 kishte filluar të tërhiqej në vetmi në shpellën Hira afër Mekkes. Këtë situatë e përshkruan qartë transmetimi nga Jahja b. Bukejri, këtij Lejthi, ky nga Ukajli, ky nga Ibni Shihabi, ky nga Urve bin Zubejri, ky nga Aishah r.a., e cila ka thënë: “Kur Pejgamberi s.a.v.s. për herë të parë ka filluar ta marrë Shpalljen, ishin ato ëndrra të mira që i përjetonte në gjumë. Nuk ka pasur ndonjë ëndërr që nuk do t’i dilte qartë si agimi i mëngjesit. Pastaj ai u dashurua në vetmi. Vetmohej në shpellën Hira dhe aty ruhej (nga gabimet) dhe lutej me net të tëra, para se të zbriste te familja e tij që të furnizohej me ushqim për këtë qëllim. Pastaj kthehej te Hatixheja dhe furnizohej si më parë. (Kështu veproi) derisa i erdhi E VËRTETA kur ai ndodhej në shpellën Hira.

I erdhi meleku xhibril a.s dhe i tha: ‘Ikre’, d.m.th. ‘Lexo, mëso!’

Këto ishin ajtet e para të shpallura dhe fillimi i një epoke të re në jetën e tijë personale, në jetën e mekasve si dhe në jetë e njerëzimit në mbar botën.

Shpërngulja në Medine
Pas besëlidhjes së dytë të Akabesë, të gjithë myslimanët nisën të shpërnguleshin në Medine. Disa nga shokët e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ishin shpërngulur atje përpara Besëlidhjes. Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i qe shfaqur në ëndërr vendi, ku do të shpërnguleshin myslimanët dhe për këtë ai u tha: “Kam parë në ëndërr se u shpërngula nga Meka në një tokë, ku kishte hurma. Unë kujtova se ishte Jamami ose Hexheri, por ajo ishte Medinia, Jethribi!” Në një kumtim tjetër thuhet: “Mua më është treguar vendi i shpërnguljes suaj midis dy malesh. Ai vend do të jetë ose Hexheri ose Jethribi.” I pari, që u shpërngul në Medine, ishte Ebu Seleme Mahzumiu, bashkëshorti i Umu Selemes. Ai u nis me bashkëshorten dhe të birin për në Medine, por njerëzit e së shoqes i thanë asaj të mos shkonte me Ebu Selemenë në Medine. Njerëzit e Ebu Selemes nuk e lanë të ëmën të merrte birin e saj me vete. Kështu, Ebu Selemeja shkoi vetëm në Medine. Kjo ndodhi një vit përpara Besëlidhjes së Akabesë. Afërsisht pas një viti u lirua edhe bashkëshortja e Ebu Selemes. Ajo shkoi pas tij në Medine. Pas Ebu Selemes, u shpërngulën në Medine edhe Amir ibn Rabia me të shoqen, Lejlanë, bijën e Ebi Hathmes dhe Abdullah ibn Umi Mektumit. Pas Besëlidhjës së Akabesë, myslimanët filluan të imigronin fshehurazi për në Medine, sepse u trembeshin kurejshëve. Ata vazhduan kështu, derisa emigroi Omer ibn Hatabi, i cili doli hapur kundër kurejshëve dhe askush prej tyre nuk guxoi t’i dilte përpara. Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) arriti në Medine me njëzet nga Sahabet e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Kështu, myslimanët u shpërngulën të gjithë në Medine. Atje u kthyen edhe ata, që kishin emigruar në Habeshe (Abisini). Në Mekë nuk mbeti njeri tjetër, përveç Ebu Bekrit, Aliut, Suhejb ibn Harithes dhe pak veta nga ata që ishin të pafuqishëm e nuk mund të shpërnguleshin. Ndërkohë, Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) u përgatit për të imigruar, por i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i tha: “Mos u nxito! Unë lutem që Allahu të më japë leje për imigrim.” Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) i tha: “Vërtet lutesh për këtë?” “Po.”,- iu përgjigj i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Atëherë, Ebu Bekri u përmbajt, me qëllim që ta shoqëronte të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Përgatiti dy devetë e veta më të mira, të cilat i ushqente çdo ditë me gjethe. Kështu, Ebu Bekri u bë gati për të imigruar. Kurejshët vendosin të vrasin të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) Kurejshët u tërbuan, kur panë se myslimanët gjetën një vend të sigurt dhe të mbrojtur. Ata e konsideruan shpërnguljen dhe tubimin e myslimanëve në Medine rrezik për fenë e tyre, për qenien e tyre dhe për tregtinë e tyre. U mblodhën në Shtëpinë e Këshillimit, të enjten, në mëngjesin e 26 Saferit, të vitit të 14-të të profetësisë, për të studiuar planin e asgjësimit të atij rreziku e sidomos, tani që i zoti i thirrjes për në Islam, Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ndodhej ende në Mekë dhe kishin frikë mos u ikte që andej nga çasti në çast. Në atë mbledhje erdhën më të njohurit e parisë së kurejshëve. Erdhi edhe djalli, në pamjen e një plaku të njohur nga Nexhdi dhe kërkoi leje për të hyrë. E lejuan. U shtrua çështja dhe filluan diskutimet. Ebu el Esuedi tha: - Ta nxjerrim nga trualli ynë dhe të rregullojmë punët tona e të mos i kushtojmë rëndësi ku shkon ai. Plaku i Nexhdit, Djalli tha: - Ju e shikoni që Muhamedi flet mirë; ai flet ëmbël dhe ndikon në zemrat e njerëzve. Po e latë të lirë, ai mund të shkojë në vendbanimet arabe dhe njerëzit do të tubohen rreth tij. Ata do të bëhen me të dhe do të vijnë e do t’ju pushtojnë ju dhe do të bëjnë me ju ç’të duan. Shikoni për ndonjë mendim tjetër. Ebu Bahteriu: - Ta burgosim dhe t’ia mbyllim derën, derisa të vdesë. Plaku i Nexhdit: - Për Zotin, në qoftë se e burgosni Muhamedin, do ta marrin vesh shokët e tij, të cilët e duan atë më shumë se prindërit dhe se fëmijët e tyre; unë kam frikë mos ju vërsulen, e nxjerrin atë nga burgu dhe ju mposhtin për së keqi. Prandaj, shikoni ndonjë mendim tjetër. I mallkuari, Ebu Xhehli: - Unë kam një mendim, që juve ende nuk ju ka rënë në mend. Të zgjedhim nga secili fis në Mekë nga një djalë të ri, të fuqishëm, me prejardhje të mirë e të shkathët. Secilit prej tyre t’i japim një shpatë të mprehtë dhe le ta godasin Muhamedin si një trup i vetëm e ta vrasin atë. Kështu, gjaku i tij do të shpërndahet nëpër fiset dhe Benu Abdu Menafët nuk mund të bëjnë luftë me të gjithë kurejshët. Ata do të mjaftohen me dëmshpërblimin dhe ne do t’ua japim atë. Plaku i Nexhdit: - Fjalë është fjala e këtij burri. Nuk ka mendim si ky, që u tha.” Të gjithë e pranuan këtë mendim. Ata u shpërndanë dhe u përgatitën për zbatimin e këtij vendimi. Vendimi i kurejshëve dhe vendimi i Allahut të Madhëruar Mbledhja ishte tepër e fshehtë; kështu do të ishin edhe lëvizjet e përditshme të kurejshëve. Nuk duhej të ndryshonin zakonet a veprimet e njerëzve, me qëllim që të mos e nuhaste askush erën e komplotit dhe të rrezikut. Askujt nuk do t’i shkonte ndërmend se në errësirën e natës do të kishte një të keqe të tillë. Kështu do të vepronin kurejshët, me qëllim që t’i mashtronin njerëzit. Por ata nuk mund të mashtronin Allahun. Allahu ua mbylli rrugën, kur ata nuk e prisnin. Xhebraili zbriti dhe e njoftoi Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) për komplotin e kurejshëve dhe e lejoi që të shpërngulej. I caktoi edhe kohën kur do të nisej dhe i tregoi planin e kundërpërgjigjes ndaj kurthit të kurejshëve: “Sonte mos fli në shtratin ku ke fjetur më parë”,- i tha Xhebraili. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) doli nga shtëpia në mes të ditës, kur njerëzit po pushonin nëpër shtëpitë e tyre dhe shkoi tek Ebu Bekr Es Sidiku. Aty caktoi planin për imigrim. Përgatiti mirë dy devetë dhe pagoi Abdullah ibn Erhajd el Lejthin, që ishte në fenë e kurejshëve, që ta kishin udhërrëfyes. Abdullahu i njihte shumë mirë rrugët. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) e lanë të takoheshin me të në malin Theur, pas tri netësh. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) vazhdoi punët e tij të përditshme, si zakonisht, në mënyrë që askush të mos e kuptonte se ai po përgatitej të emigronte a për çfarëdo pune tjetër e të mbrohej nga ajo, që kishin vendosur kurejshët. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e kishte bërë zakon të flinte në fillim të natës, pas namazit të jacisë, kurse në gjysmën e fundit të natës shkonte te Xhamia e Shenjtë dhe falte namazin e natës. Atë natë Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) la Aliun në shtratin e vet dhe i tha atij se nuk do t’i ndodhte asgjë e keqe. Kur ra nata dhe njerëzit ranë në gjumë, erdhën komplotistët fshehurazi te shtëpia e të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe e rrethuan atë. Aty, në shtratin e të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) panë Aliun (Allahu qoftë i kënaqur me të!) të mbështjellë me një pelerinë të gjelbër. Menduan se ishte Muhamedi (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe filluan të krenoheshin e të mburreshin. Pritën sa të çohej, që t’i vërsuleshin e ta vrisnin. Allahu i Madhëruar ua dha idhujtarëve përgjigjen e kurthit, që kurdisën kundër Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), duke thënë: “Ata që nuk besuan, thurnin kurthe kundër teje të të ngujonin ty, të të vrisnin ose të të dëbonin. Ata bënin plane dhe Allahu i asgjësonte, se Allahu është më i Miri Asgjësues i dredhive.” (8:30) Dalja e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) nga shtëpia I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) doli nga shtëpia e vet, kur idhujtarët e kishin rrethuar atë, hodhi ca dhé mbi kokat e tyre, duke kënduar ajetin: “Ne kemi vënë përpara tyre e prapa tyre mbulesë dhe ua kemi zënë sytë, prandaj ata nuk shohin.” (36:9) Allahu ua mori shikimin atyre dhe ata nuk e kuptuan se ç’ndodhi. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) shkoi te shtëpia e Ebu Bekrit (Allahu qoftë i kënaqur me të!), dolën nga dera e prapme dhe arritën në shpellën e malit të Theurit, rreth tetë kilometra larg nga shtëpia në drejtim të Jemenit, para se të lindte dielli. Tri net në shpellën e Theurit Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) arritën te shpella. I pari hyri Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!), me qëllim që në qoftë se kishte ndonjë rrezik, ta pësonte ai dhe jo i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) gjeti aty shumë vrima, të cilat i zuri me cepat e pelerinës së tij, përveç dy a tri vrimave, të cilat i zuri me këmbë. Pas tij hyri i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe fjeti në prehër të Ebu Bekrit (Allahu qoftë i kënaqur me të!). Pas pak Ebu Bekrin e pickoi diçka në këmbë, por ai nuk lëvizi. Mirëpo lotët e dhembjes i binin në fytyrë Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Ai u zgjua dhe e pyeti Ebu Bekrin: “Cfarë ke?” “Diçka më kafshoi,- iu përgjigj ai, e unë do të flijoja nënë e baba për ty.” Atëherë, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i vuri pak pështymë në vendin e kafshuar dhe atij i pushoi dhembja. Ata qëndruan në Shpellë tri net. Me ta flinte edhe Abdullah ibn Ebu Bekri, i cili ishte një djalë shumë i zgjuar dhe i shkathët. Në mëngjes ai dilte nga shpella dhe e zinte agimi tek kurejshët, duke lënë të kuptohej se kishte bujtur në Mekë. Abdullahu i dëgjonte planet e Kurejshëve dhe e njoftonte Pejgamberin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe Ebu Bekrin (Allahu qoftë i kënaqur me të!), kur binte errësira. Amir ibn Fehiri ishte skllavi i Ebu Bekrit. Ai ruante delet dhe u sillte qumësht në shpellë natën. Para se të dilte drita, ecte me delet mbi gjurmët e Abdullah ibn Ebu Bekrit. Djemtë e kurejshëve pritën deri në mëngjes rreth shtëpisë së Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), që ai të çohej nga gjumi dhe të dilte nga shtëpia. Në mëngjes u çua Aliu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) nga shtrati i të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe ra në duart e tyre. Ata e pyetën për të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe ai u tha: “Nuk di gjë për të.” Atëherë, ata e rrahën, e tërhoqën deri te Qabja dhe e mbajtën një orë, por nuk u bëri dobi. Pastaj vajtën te shtëpia e Ebu Bekrit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe pyetën bijën e tij, Esmanë por edhe ajo u tha: “Nuk e di.” Atëherë, Ebu Xhehli i ndyrë e gotiti aq fort, sa asaj i ranë vathët e veshëve. Pastaj dërguan njerëz në çdo anë, që të kërkonin Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe Ebu Bekrin (Allahu qoftë i kënqur me të!). I premtuan njëqind deve çdo njeriu, që do të sillte ata të dy, të gjallë ose të vdekur. Njerëzit që kërkonin, arritën deri te hyrja e Shpellës. Ata u afruan aq pranë, saqë sikur ndonjëri prej tyre ta ulte kokën, do t’i shikonte ata të dy në shpellë. Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) i shikoi ata dhe u trondit shumë, sepse mendonte për të Dërguarin e Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Mirëpo, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i tha: “O Ebu Bekër! Si shqetësohesh ti për dy veta, kur Allahu është i treti i tyre? Mos u tremb! Allahu është me ne.” Rrugës për në Medine Natën e së hënës, në fillim të muajit Rabiul Euel, në vitin e parë të Hixhretit erdhi udhërrëfyesi, Abdullah ibn Erikat Lejthi me dy deve te Mali Theur, ashtu siç e kishin lënë. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) bashkë me Ebu Bekrin (Allahu qoftë i kënaqur me të!) u nisën që andej. Ata i shoqëroi edhe Amir ibn Fehire. Udhërrëfyesi ndoqi një rrugë që shkelej rrallë. I drejtoi ata për në jug, në drejtim të Jemenit, derisa u larguan shumë; pastaj, drejt perëndimit, nga bregu i Detit të Kuq, pastaj drejt veriut në afërsi të bregdetit. Ata udhëtuan atë natë dhe të nesërmen deri në gjysmën e ditës, kur rruga nuk kishte më njerëz. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) pushoi nën hijen e një shkëmbi, ndërsa Ebu Bekri hetonte rreth e qark. Aty erdhi një bari me delet e tij. Ebu Bekri i kërkoi ca qumësht. Ai i moli delet dhe u dha qumësht. Kur u zgjua Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), Ebu Bekri i dha pjesën e vet të qumështit dhe ai u kënaq. Pastaj, nisën udhëtimin përsëri. Ditën e dytë të udhëtimit arritën në dy stanet e Umu Ma’bedit, në vendin e quajtur Kadid, rreth 130 kilometra larg Mekës. Pranë një stani ishte një dele e rraskapitur, që nuk mund të shkonte me të tjerat dhe nuk kishte asnjë pikë qumësht. I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i kërkoi leje Umu Ma’bedit që ai ta milte vetë delen. Ajo i dha leje Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe kur e moli ai, ajo dha aq qumësht sa u mbush një enë e madhe, të cilën mezi e mbanin disa veta. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i dha nga ai qumësht nënës së Ma’bedit, derisa ajo nuk deshi më. Pastaj, ai u dha shokëve të vet e edhe ata u ngopën. Në fund, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) piu vetë. Ai e moli përsëri delen, e mbushi enën me qumësht dhe ia la Umu Ma’bedit. Pastaj u larguan. Erdhi burri i saj. U habit kur shikoi tërë atë qumësht dhe e pyeti të shoqen si ishte puna. Ajo ia tregoi ngjarjen dhe ia përshkroi Profetin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) nga koka deri te këmbët, i tregoi hollësisht se si fliste ai e çdo gjë tjetër që kishte të bënte me të. “Për Zotin,- i tha, ky është ai që kërkojnë kurejshët. Këtë kam dashur ta shoqëroj unë. E, po e gjeta mundësinë, do ta bëj këtë gjë.” Ditën e tretë, njerëzit e Mekës dëgjuan një zë që vinte nga ana e poshtme e shkonte deri në anën e sipërme të saj. Ata ndoqën zërin, por nuk e panë kush ishte ai që fliste. Zëri thoshte: Allahu, Zoti i njerëzve i shpërbleftë sa më mirë Ata të dy, që kaluan çadrat e Umu Ma’bedit! Ata të dy kanë ardhur me mirësi dhe me të kanë shkuar Vërtet, është i lumtur ai, që Muhamedin ka shoqëruar. O fisi i Kusajit, sa ju kanë ikur juve me largimin e tij; Ju kanë ikur mirësi, që s’mund t’i bëjë askush përveç tij. Le të gëzohen fisi i Ka’bit për vajzën e tyre, Ajo myslimanët i ndihmoi në çdo mënyrë. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) me Ebu Bekrin (Allahu qoftë i kënaqur me të!) kaluan Kadidin. Atyre u ishte vënë pas Suraka ibn Malik ibn Xha’shi el Mudlixhi, i cili shpresonte në shpërblimin e kurejshëve. Hipur mbi kalë Suraka po ecte me shpejtësi në drejtim të tyre. Kur u afrua disi tek ata, kali i Surakës rrëshqiti dhe ai ra nga kali. Pastaj, u çua dhe hodhi fall29: t’i godiste apo jo? Por falli nuk i doli ashtu siç dëshironte ai. Megjithatë Suraka nuk pyeti për fallin, por i hipi kalit dhe u nis. U afrua tek ata aq shumë, sa dëgjonte këndimin e Kuranit nga i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), i cili nuk po shikonte rreth e qark; kurse Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) vështronte sa majtas djathtas. Kalit të Surakës i humbën këmbët në tokë, deri në gjunjë dhe Suraka ra nga kali. E tërhoqi kalin dhe ai u çua, por me vështirësi ia nxori këmbët nga toka. Pas shumë përpjekjesh, kali i nxorri këmbët plotësisht. Nga dheu i këmbëve të kalit u çua një pluhur që u ngjit në qiell si tym. Suraka hodhi fall përsëri. I doli ashtu siç dëshironte dhe në zemër i hyri një trishtim i madh. Ai e kuptoi se i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) do të triumfonte, prandaj u thirri atyre: “Më prisni, se nuk do t’ju bëj asgjë të keqe!” Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) u ndalën dhe e pritën atë. Suraka i foli Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) për çfarë kishin vendosur kurejshët dhe për çfarë donin t’u bënin atyre. Suraka i tregoi Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ushqimin e plaçkat që kishte me vete. “Merr sa të duash”,- i tha. Por Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) nuk mori asgjë prej tij. Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i kërkoi Surakas që të mos u thoshte gjë njerëzve në Mekë për të dhe për Ebu Bekrin. Pastaj Suraka kërkoi që të shkruhej një dëshmi (që Muhamedi nuk do ta dëmtonte, sidoqë të vinte puna). Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e urdhëroi Amir ibn Fehiren ta shkruante atë. Ai e shkroi në një copë lëkurë të regjur. Suraka u kthye për në Mekë. Kë takonte në rrugë nga ata, që kërkonin Muhamedin (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), u thoshte: “Unë u them me saktësi që Muhamedi nuk ka kaluar këndej.” Kështu, ndjekësit ktheheshin mbrapsht. Në rrugë, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) takoi Burejde ibn Hasib Eslemiun (Allahu qoftë i kënaqur me të!) me shtatëdhjetë kalorës. Ata të gjithë u bënë myslimanë. Në Batn Rijm, Profetin dhe Ebu Bekrin i takoi Zubejr ibn Auami me një vargan myslimanësh, që po vinte nga Shami (Siri).

Haxhxhi i lamtumirës
Haxhxhi i lamtumirë në të vërtetë është dhe haxhxhi i vetëm që ka kryer Muhammedi, në këtë rast ai mban fjalimin e fundit që muslimanët e njohin si:"Hutbeja lamtumirëse" mbajtur në Arafat. Në këtë hutbe ai iu drejtohet muslimanëve me këshillat e fundit duke e ditur se më nuk do të jet pjesmarrës në haxhxh. Në fund të fjalimit të tij kërkon nga Zoti të dëshmojë për misionin e tij të kryer.

Shih dhe këtë

 * Të dërguarit në Islam

Lidhje të jashtme

 * Nektari i vulosur i Xhennetit

Mohammed Mahoma محمد بن عبد الله Mahoma Məhəmməd Peyğəmbər Мөхәммәт Mahuomets Muhammad Мохамед Muhammed মুহাম্মাদ Mohammed Muhammed Mahoma Мухьаммад Muhammad Mohamed Muhammad Muhammed Mohammed Hz. Mıhemmed މުޙައްމަދުގެފާނު Μωάμεθ Muhammad Mohamedo Mahoma Muḩammad Muhammad fa:محمد Muhammad Mahomet Mohammed Muhammad Mahoma મુહંમદ Mohameka מוחמד मुहम्मद Muhamed Mohamed próféta Mahomet Muhammad Muhamad Múhameð Maometto ムハンマド・イブン＝アブドゥッラーフ Muhammad მაჰმადი kaa:Muxammed Мұхаммед пайғамбар ಮೊಹಮ್ಮದ್ 무함마드 Mihemmed Pêxember Mahomm Machometus Mahometas Muhameds മുഹമ്മദ് Мухамэд Nabi Muhammad s.a.w. Muħammed Mohammed Mohammed Muhammed Muhammed Muhammad Mahomet محمد صلی الله عليه وسلم Maomé Muhamad Mahomed Мухаммад मुहम्मद sah:Муhаммед Maumettu Mohammad محمد Muhamed Muhammad Mohamed Mohamed Мухамед Muhammad Muhammed Muhammad szl:Mahůmet முகம்மது நபி మహమ్మద్‌ Муҳаммад มุฮัมมัด Muhammet pygamber Muhammad Muhammed bin Abdullah Мухаммед محمد صلی اللہ علیہ و آلہ و سلم Muhammad Muhammad Muhammad מוחמד Muhammed 穆罕默德 Mohammed 模罕默德