Albania

Albania është trajtë e huaj e emërtimit të Shqipërisë, e cila në kohën e fundit merret si emërtim për Republikën e Shqipërisë.

Pas një kohe të gjatë të përdorimit të emërtimeve: romak, grekë apo bizantinë për ilirët dhe fiset e tyre, në vitin 1072, bizantini Mihael Attaliates për ta, futë në përdorim trajten Arvanon. Kjo trajtë duket të ketë vazhduar edhe në shkrimet tjera, si p.sh të Anna Komnenit XIII 5, Georga Akropolitas. Në kohën e mesme, me trajten Arbanun paraqitet Kruja, epicopus Arbanensis ipeshkvi i Krujës. Duket se trajta më e vjetër e ngjajshëme te bizantinët dhe te latinët ka qenë me arb-. Këta popullin e quanin pikësëpari arbanense (1166) dhe vendin Arbanum (1204, 1250). Me afirmimin e azhurëve në Sicili dhe paraqitjes së interesit të tyre për shqiptarët, më 1271 ata për trojet e shqiptarëve fusin fusin në përdorim një trajtë të re, Albania ndërsa për popullin në trojet atërore albaneneses. Nga këto trajta pastaj rrjedhin trajtat në italisht albanese, në greqisht arvanites, dhe nga kjo e fundit delë trajta arnaut në turqisht. Në serbisht, ndër tjera edhe për shkaqe politike, deri vonë mbahej trajta Arbanasi (1330) e nxjerrur nga serbishtja e vjetër Rabana (1198) dhe rabanski.

Trajtat e huaja për shqiptarë, Shqipëri
Studimet më të thella në këtë drejtim deri në ditët tona, si duket i ka paraqitur Eqrem Çabej në punimin e tij të titulluar "Shqiptarët midis Perëndimit dhe Lindjes". Në këtë punim ai parashtron etnogjenezën e emrit të popullit shqiptar. Emri me të cilin të huajt quajnë popullin shqiptar (Albaner, albanais, albanese etj.) ka qenë i përdorur dikur përgjithësisht si emër populli edhe në tokën shqiptare, prej vendasve të vet siq është përdorur emri dardan, arbë, por tani ndër ne është përmbledhur në një përdorim lokal dhe është zëvendësuar me emrin shqiptar. Rruga historike që kanë përshkruar këta dy emra duket të ketë qenë po ajo rrugë që kanë ndjeur zakonisht edhe emrat e popujve të tjerë. Që të dy këta emra në fillim ishin emra fisi që me kohë u ngritën në rangun e emrit kombëtar. Emri i vjetër (arbën, arbër) u mbulua pastaj prej emrit shqiptar. Shkrimi i emrit të vjetër ndër të huajt lëkundet midis trajtave alb-, arb-. Shqiptarët vetë kanë përdorur trajten arb-.